Filharmonia Zielonogórska im. T. Bairda

Jestem osobą niepełnosprawną na wózku inwalidzkim. Wczoraj byłam z rodziną na koncercie "Cztery pory roku" Vivaldi przy świecach. Koncert był przepiękny! Cudowny! Oby więcej takich.
Był tylko jeden zgrzyt. Gdy wychodziliśmy z koncertu, winda, podnośnik dla wózków się zacięła. Nie chciała zjechać. Ja i mój brat zostaliśmy 'uwięzieni' w windzie. Nie można jej było otworzyć. Zablokowała się. Panowie z obsługi robili co mogli, żeby nam otworzyć. W końcu się udało, ale brat musiał mnie zwieźć schodami.
Cała ta sytuacja pokazuje, że winda jest raczej mało używana.
Bardzo bym prosiła, żeby winda była czynna, bo jeśli będą organizowane tak piękne koncerty to mam zamiar na nie chodzić.
Pozdrawiam serdecznie 🌺 😊

Koncert przy świecach Muzyki filmowej , niesamowite wrażenie, piękna oprawa. Świetny klimat i piękna muzyka.

Filharmonia Zielonogórska to na pewno jeden z ważniejszych punktów kulturalnych miasta. Budynek jest nowoczesny, a akustyka naprawdę robi wrażenie. Program jest bardzo zróżnicowany od muzyki klasycznej, przez jazz, aż po koncerty kameralne. Atmosfera jest zawsze przyjazna i warto się wybrać, jeśli ma się okazję.

Wspaniałe miejsce, tu się dzieje! Właśnie wracamy ze spektaklu w reżyserii Cezarego Żaka pt.
"KOLACJA DLA GŁUPCA". Doskonała komedia, świetna obsada, dużo śmiechu i dobrej zabawy. POLECAM zarówno spektakl, jak i sam budynek filharmonii - warto wybierać wydarzenia kulturalne dla siebie i odwiedzać to miejsce. Genialnych wrażeń i miłego odbioru :)

Kapitalna inicjatywa Zielonogórskiej Filharmonii. Dzisiejszy występ na długo zostanie w mojej pamięci. Wyszukiwanie i promowanie takich talentów jak Filip Grodowski, majstersztyk. A jego duet z Martą Burdynowicz to już miód na serce. Było cudnie. Oprawa muzyczna wybitna. Więcej takich inicjatyw.

Bardzo przyjemna atmosfera oraz wyjątkowo miła obsługa w restauracji Melomania.
Bogate Menu oraz przepyszne jedzenie.

Bardzo dobra akustyka,miejsca do siedzenia (fotele)małe i średnio wygodne.

Koncert muzyki z Władcy Pierścieni oraz Gry o Tron na dużym propsie. Półmrok w towarzystwie setek świec rownież robił dobrą robotę. Chętnie posłuchałbym następnym razem Heroes Orchestra + Paula Romero we własnej osobie czy chociażby muzyki z serii gier The Elder Scrools.

Przychodzę na koncerty. Niektóre są płatne, inne można zdobyć w konkursie lub są za darmo. Wspaniała inicjatywa ,,Koncertów promenadowych,,

Mała sala to ma ze 30 lat. Nic się nie zmieniło, trochę wentylacja lub obieg wody w kaloryferach przeszkadzał. Ludzie którym dzwoni telefon - powinniście wyrzucać! Dramat pod tym względem, oraz tych którzy się spóźniają nie wpuszczać!

Polecam, duża sala znacznie lepsza nowsza ;)

Byłem 3 maja na wspaniałym koncercie Chóru Filharmoni Zielonogórskiej.
Polecam bardzo.

Wspaniałe koncerty. Akustyka jest bardzo dobra. Atmosfera wydarzeń też. Zachęcam do odwiedzenia.

Polecam serdecznie! Uwielbiam ten obiekt. Filharmonia ciekawie usytuowana, klimatyczna, oprócz standardowego programu można tu zobaczyć także wiele ciekawych koncertów czy spektakli. Oprócz tego filharmonia wynajmowana jest na koncerty, przedstawienia różnych szkół. Dobra organizacja, przyjemne otoczenie, świetne imprezy- to wszystko powoduje, że z przyjemnością odwiedzam to miejsce. Polecam!

Byłam na winobraniu i odpoczywałam przed filharmonia oglądałam występ

Kiedy kot patrzy w niebo

Przyjechałem do Zielonej Góry w tym okresie życia, kiedy sny zaczęły zajmować więcej przestrzeni niż rzeczywistość. Pociągi wtedy przyjeżdżały puste, drzewa były siwe jak starzy poeci, a powietrze miało zapach książek, których nikt od dawna nie czytał.

Powitało mnie miasto bez oczu. Jego ulice, jak stare płyty gramofonowe, obracały się powoli, powtarzając starą jazzową melodię, która nie mogła się skończyć.

Pewnego ranka zobaczyłem kota. Siedział na dachu teatru, tuż na gzymsie — jakby ktoś go tam postawił, jak przecinek w zdaniu, które nigdy się nie kończy. Kot był czarny, ale kiedy padało na niego światło, stawał się przezroczysty — jak wspomnienie, którego nie potrafisz zatrzymać.

Miejscowi mówili, że to pomnik. Ale czasem się poruszał. Czasem go nie było. A czasem patrzył prosto w niebo — tak intensywnie, że wydawało się, iż nie tylko coś widzi, ale czeka, aż niebo się otworzy.

Ja też zacząłem czekać.

Przychodziłem co wieczór, siadałem na ławce naprzeciwko i patrzyłem na niego. Ludzie przechodzili obok, nie zauważając. Albo przeciwnie — wpatrywali się zbyt uważnie i szybko odwracali wzrok — jakby było w nim coś zbyt znajomego.

W trzecim tygodniu wszedłem na dach. Nie wiem dlaczego. Może dlatego, że nic innego już nie wydawało się prawdziwe. Miasto było jak książka bez zakończenia, a ja szukałem ostatniego zdania.

Kot tam siedział. Nie odwrócił się. Ale poczułem, jak coś we mnie się otwiera — jak stara szuflada, dawno zapomniana. A w tej szufladzie — drobne rzeczy, zapachy z dzieciństwa, kobiecy głos, który kiedyś szeptał moje imię, którego już nie pamiętam.

Kot spojrzał na mnie. Jego oczy nie miały odbicia. Były jak jeziora po śmierci wiatru.

— Jesteś gotowy? — zapytał.

Nie odpowiedziałem. Nie dlatego, że nie mogłem — po prostu słowo w tym momencie było czymś zbędnym. Kot zamrugał powoli — a świat wokół zaczął się rozsypywać jak płatki papierowej róży.