Konwent św. Jacka - Dominikanie na Freta

Kościół ojców dominikanów, odbudowany po wojnie, zachował niewiele z oryginalnego wystroju. Uwadze odwiedzających nie umknie przepiękna kaplica po lewej stronie od wejścia, którą zaprojektował Tylman z Gameran. W prawej nawie kościoła umieszczono pozostałości dwóch monumentalnych epitafiów, pozwalają wyobrazić sobie wnętrze świątyni przed zburzeniem w czasie wojny.

Ładny kościół, blisko barbakanu.. załapaliśmy się na mszę..

Świątynia przestała istnieć w wyniku powstania warszawskiego, dzisiejsza forma to powojenna budowa na nowo kościoła. Niestety jest on kompletnie pusty, nie zachowało się praktycznie już z oryginalnego wyposażenia, w jedną ścianę wmurowano fragmenty epitafiów, jedynym zachowanym obiektem jest boczna kaplica autorstwa Tylmana z Gameren, która nie jest niestety udostępniona do zwiedzania, gdyż jest zamkniętą kratom. Kościół nie przedstawia jakichkolwiek walorów historycznych.

Kościół-wydmuszka, jak wiele innych kompletnie zniszczony podczas Powstania Warszawskiego, a później odbudowany w zmienionej formie.

Destrukcji cudem uniknęły arkady, niegdyś znajdujące się przed fasadą kościoła, ale zostały wyburzone przez komunistyczne władze miasta.

Wnętrze jest niesamowicie rozczarowujące, w zasadzie jedyną rzeczą wartą tam zobaczenia jest kaplica Kotowskich, która też cudownie przeżyła wojnę i powstanie

Piękny Kościół odbudowany po drugiej wojnie światowej. Wykończenia z pozostałości jakie przetrwały. Warto odwiedzić kaplicę poświęconą Bohaterom Powstania Warszawskiego. Polecam

Kościół Dominikanie św Jacka z początku XVII w. ograbiony przez Szwedów i kompletnie zniszczony przez Niemców w czasie II WŚ. Jak bardzo zniszczony i jak bogaty był wystrój niech świadczą ocalałe resztki epitafiów wmurowana w prawej nawie. Przy wejsciu po lewej stronie ocalała kaplica i pod nią katakumba fundatorów. Warto zajrzeć.

Niby prosty, zwykły kościół. A jednak nie taki zwykły. 1. Piękna kaplica z wyobrażeniem Matki Boskiej (zasadniczo to są 2 kaplice, ale ta utkwiła mi w pamięci). 2. Na ścianach zawieszone pamiątkowe tablice ku czci naszych Bohaterów - coś dla Polaków. 3. Kościół został odbudowany z ruin po II Wojnie Światowej - zostały fragmenty wmurowanych ruin. Polecam

Odnowiony kościół skromny w dekoracjach typowy dla Dominikanów, można zwiedzać. Kościół jest częścią zespołu klasztornego dominikanów. Według kościelnego podziału administracyjnego przynależy do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

Kościół będący częścią zespołu klasztornego dominikanów został zbudowany w latach 1603–1639 w stylu barokowym. W czasie potopu szwedzkiego w 1655 roku Szwedzi zajęli klasztor na kwatery i pozostawili po sobie ogromne zniszczenia. Przed drugim wejściem wojsk szwedzkich do Warszawy, podczas III wojny północnej w 1702 roku zakonnicy zdążyli wywieźć do Gdańska wszystkie cenne przedmioty, które powróciły do Warszawy dopiero na początku XVIII wieku. Zniszczony w 1944 roku przez Niemców kościół został odbudowany w latach 50. W 1965 roku świątynia wraz z zespołem klasztornym została wpisana do rejestru zabytków.

Bardzo ładny kościół. Sprzyja modlitwie w ciszy. Wchodzi się z tego zgiełku turystów w zupełnie inny świat.

Nieduży, ale bardzo ładny Kościół Rzymskokatolicki, w którym nie ma upolitycznionych kazań. Różne rodzaje mszy, począwszy od krótkiej 40-45minutowej, w której nie ma śpiewów i ksiądz szybko ka odprawia, skończywszy na nieco ponad godzinnych ze śpiewami i podniosłością. Powieszonych jest wiele tablic upamiętniających różne wydarzenia i osoby. Zwiedzając Rynek Nowego Miasta warto wejść o obejrzeć ten Kościół.

Historyczna w kształcie odbudowana po zniszczeniach wojennych budowla kościoła na starym mieście.
Mimo to polecam. Wszak chodzi o ducha.

Skronie miło i goscinnnie.
Pierwsza Komunia Święta na której goście byli bardzo zadowoleni.
Pozdrawiamy Baranki 😊

Piękny Kosciół prowadzony przez Ojcow Dominikanow. Bardzo minimalistyczny wystroj, prostota w której jest krok. A to najważniejsze, gdyż nic nie rozprasza duchowych praktyk.

Na początku lat 60.ub.w. bywałem tu często na porannych mszach z moją babcią. Pamiętam niewiarygodną ciszę wypełniającą całe wnętrze tego kościoła. Była to cisza niezwykła, jakiej nigdy i nigdzie nie słyszałem, wypełniająca też całe ciało jakby zawisłe w tej ciszy.

Także dziś, nostalgicznie, czasem tu zachodzę. Po chwili skupienia z zakrytymi dłońmi oczami, w oczekiwaniu na ciszę, zaczynam słyszeć... Wisłostradę.
Pryska dawne zauroczenie i mam żal do Boga, że mi zabrał ten kawałek dzieciństwa. Powoli wychodzę i tylko sprawdzam czy wielkie formaty obrazów wciąż wiszą na bieli ścian Mojego Kościoła.