Kościół św. Franciszka Serafickiego

To jeden z najpiękniejszych kościołów, jakie widziałem w Poznaniu. Przed wejściem znajdują się piękne rzeźby i małe figurki. Zarówno architektura zewnętrzna, jak i wnętrze robią ogromne wrażenie. Wnętrze jest szczególnie wyjątkowe – zdobione w białych i złotych tonach, z eleganckimi detalami i własnym, niepowtarzalnym stylem. Niektóre części kościoła mogłyby skorzystać z drobnej renowacji. Kościół pochodzi z czasów średniowiecza i przez wieki był ważnym miejscem dla lokalnej społeczności.

Barokowy Kościół który słynie z jednej z największych Bożonarodzeniowych szopek. Niestety z roku na rok coraz mniej jest ruchomych elementów. Jednak zawsze wart odwiedzenia w okresie świątecznym. Odbywają się tu również koncerty.

Kościół powstał w tym miejscu w XV wieku, w XVII podczas potopu szwedzkiego został zniszczony przez Brandenburczyków, odbudowano go w barokowym stylu. W XVIII wieku po zniszczeniach w wyniku pożaru zmieniono jego fasadę, z dwiema wieżami, która pozostała do dzisiaj. Kościół w czasie okupacji niemieckiej został zamieniony na warsztaty malarskie opery, zostało wówczas zniszczone całe wyposażenie świątyni, a sam budynek został zamieniony w ruinie w czasie walk o Poznań w 1945 roku. Kościół był odbudowywany praktycznie przez 30 lat. Dzisiejsze wyposażenie pochodzi głównie z innych kościołów oraz zostało zrekonstruowane.

Piękny barokowy dwu wieżowy kościół który na żywo robi znacznie większe wrażenie niż na zdjęciach. Pięknie odnowiony, dużo rzeźb i ornamentów w białym stuliuku. Bogato zdobiona część ołtarza głównego. Na kolumnach figury 12 apostołów.

Zastanawiałam się czy opisać tą sytuację, ale wolę przestrzec innych. 25.09.2026 do godziny 11:30 zakonnik, który spowiadał dał mi najgorszą lekcję spowiedzi, jaką w życiu miałam. Nigdy nie spotkałam się z tak okropnym podejściem do bliźniego. Jeśli ktoś przychodzi do spowiedzi to znaczy, że chce zmienić swoje postępowanie i wyspowiadać się z grzechów, jakie ma. Nie jest miło słuchać, że jest się porównywanym do „Niemca” albo że jest się gorszym od niego, bo współżyjesz przed ślubem. Jak Bóg mówi „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego” powinno mieć przełożenie w całym życiu zakonnym, a tutaj jest obłuda i zniechęcenie ludzi do chodzenia do Kościoła. Myślę, że kuria powinna się zająć tą sprawą i kapłan powinien byc usunięty z funkcji spowiadania w tym Kościele.Dawniej spowiadałam się w tym miejscu i zakonnicy nie oceniali, podejmowali postawę neutralną. Nie życzę nikomu natrafić na takiego spowiednika.

Polecam odwiedzić kościół Franciszkanów w okresie Bożego Narodzenia że względu na szopkę. Część elementów jest ruchoma a całość robi wrażenie.

Chciałem powstrzymać się od napisania negatywnej recenzji. Aczkolwiek po przeczytaniu czyjejś innej recenzji uznałem, że warto podzielić się moją podobną sytuacją, aby ludzie szczerze przemyśleli, czy warto się tutaj spowiadać.

Przyszedłem na niedzielną Mszę Świętą i postanowiłem, że lepiej się poczuję, jeśli przed Mszą pójdę do spowiedzi. Pierwszy pan w kolejce spowiadał się 10 minut, a kolejny około 5–6, więc już spodziewałem się, że zakonnik może mieć dużo do powiedzenia.

Moja poprzednia spowiedź nie była dawno temu, więc moich grzechów nie było zbyt wiele. Po ich wyznaniu zakonnik zapytał mnie: „Oglądasz pornografię? Jaki jest twój stan cywilny?”. Pytania były totalnie nie na miejscu, biorąc pod uwagę to, że nie miały żadnego związku z grzechami, które wyznałem.

Myślę, że siedziałem w tym konfesjonale dobre 5–6 minut, słuchając, jak zakonnik mówi mi, że „brakuje mi miłości do Pana Boga i męskości”, ponieważ moja poprzednia spowiedź nie była tak dawno temu. Sam wmawiał mi, że przyszedłem do spowiedzi „tylko po to, żeby dostać rozgrzeszenie” oraz dlatego, że „jestem w Polsce, gdzie łatwo znaleźć spowiedź”.

Przypuszczam, że to ten sam zakonnik, który później opieprza ludzi za to, że nie chodzą do spowiedzi.

Zamiast żałować za swoje grzechy, jedynie żałowałem, że przyszedłem się tutaj wyspowiadać, ponieważ przez całą spowiedź miałem uśmiech na twarzy, słuchając tych bzdur wychodzących po kolei z jego ust. Nigdy w moim życiu tak się nie poczułem w konfesjonale. Jedyne, co mogłem zrobić, to przeprosić Pana Boga za to, że ten zakonnik wprowadził tak ogromną nieważność do Bożego sakramentu, z którego chciałem szczerze skorzystać.

„Franciszkanie od dobrej spowiedzi”?? Zapamiętam sobie!

Piękna barokowa budowla, budowana pod pieczą najpierw Krzysztofa Bonadury starszego, a później Jerzego Catenazziego w latach 1658-1668, chociaż obecna elewacja i wieże powstały w latach 1730-1736.

Większy z dwóch kościołów na Placu Bernardyńskim i w przeciwieństwie do swojego mniejszego sąsiada, wiernie odbudowany po kompletnym zniszczeniu na wojnie.

Warto wejść tu szczególnie w grudniu, bo wtedy można tu zobaczyć potężną szopkę bożonarodzeniową, jedną z największych w Europie

Piękny kościół zachowujący wspaniałą tradycję chrześcijańską.
Polecam chociażby obejżenie szopki bożonarodzeniowej. Jej wielkość jest także szczególną zaletą tych ograniczonych czasów. Ograniczonych w hołubieniu tradycji chrześcijańskiej. Gdy się ogląda to dzieło, to nie dziwne, że jest największą w Polsce szopką. Nie jest też dziwne, że prawdopodobnie największą też i w Europie.
Warto pokazać dzieciom i wytłumaczyć wyraz jej tresci w dziele odkupienia człowieka i narodów.
Bardzo polecam

Kościół w samym centrum Poznania z charakterystycznymi wieżami. Słynie między innymi z niesamowitej szopki Bożonarodzeniowej, która jest niesamowita. Ruchome elementy i bogate ozdoby. Warto poświecić kilka minut i zobaczyć to miejsce. Tym bardziej, że to "rzut beretem" od Starego Rynku.

Jeden z piękniejszych kościołów w naszym mieście (Poznań). Wartny jest obejrzenia zwłaszcza w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Ze względu na bardzo oryginalny wystrój, jakim jest dekoracja nawiązująca do bożonarodzeniowej szopki, będzie podobał się zarówno dzieciom jak i dorosłym. A i o chwilę skupienia w takim otoczeniu i atmosferze nie trudno.

Jednonawowa świątynia, o wydłużonym, niższym prezbiterium które zamyka prosta ściana. Od południa przylega zachowana kaplica Matki Boskiej Loretańskiej z XVIII wieku w której znajduje się renesansowy domek loretański pierwotnie znajdujący się w nawie głównej, zaś od północy zabudowania klasztorne. Z zewnątrz uwagę przykuwa bogata, barokowa fasada z dwiema wieżami, które wieńczą wspaniałe hełmy mające po 29 m wysokości projektu Jana Adama Stiera.
Pomiędzy pilastrami i gzymsami znajdują się nisze z figurami świętych franciszkańskich z około 1730 roku dłuta Franciszka Domsburgera.

Jeden z ładniejszych kościołów w centrum Poznania , Poszliśmy zobaczyć ze względu na piękną,wyjątkowa szopke i się nie zawiedliśmy , robi ogromne wrażenie, jest niepowtarzalna atmosfera , Każdemu polecam odwiedzić w okresie świątecznym . Wrażenia niezapomniane.

Przeokropny ksiądz - pyta o życie z chłopakiem i twierdzi, że skoro razem mieszkamy to nigdy nie zostanę rozgrzeszona i nie mam nawet po co zaglądać do konfesjonału. Wyśmiewa w konfesjonale i wgl jest tym wszystkim co złe w kościele. Na pewno nikogo do niego nie zachęci.

Ładny kościół, coraz bardziej zadbamy. Piękna posługa ojców franciszkanów w konfesjonale. Wystawienie Najświętszego Sakramentu. Grupa młodzieży akademickiej i starszej. Oraz inne!