Kościół Rzymskokatolicki Pw. Bożego Ciała

Kościół nie jest zbyt urokliwy. W środku bardzo oszczędny, bez zdobień, dużej liczby obrazów. Warto natomiast odwiedzić dla witrażu, który powinien trafić (i chyba trafił) do kroniki bydgoskiego dziadostwa - z budowlańcem ubranym w kamizelkę z napisem gotowski.

Prawdziwy Boży kapłan dobry człowiek , wielu potrzebnych łask Bożych serdecznie życzę.

Ksiądz proboszcz Ryszard to złoty człowiek. Daje tak dużo ciepła i wyrozumiałości, że człowiekowi robi się po prostu i po ludzku miło. Tworzy piękne miejsce, do którego chce się wracać. Pozdrowienia również dla Pana kościelnego za trud, który wkłada w tę parafię już od tak wielu lat. Zazdroszczę wszystkim, którzy należą do tej parafii. Łączę się w modlitwie💜

Kościół ładny na zewnątrz, jak i w środku (pomimo że nadal jest w budowie). Pierwszy raz byłam w tym miejscu, ale liturgia pozostawiała wiele do życzenia. Sposób sprawowania mszy św. - szybki, bez elementu wewnętrznego; mam wrażenie, że wszystko było robione na chybcika. Dla ludzi posługujących przy ołtarzu gesty, postawa i sposób poruszania się nie miały żadnego znaczenia. Ksiądz rozkładał korporał podczas pierwszego czytania, co jest niewiarygodne. Ministrant dzwonił dzwonkami w złych momentach; podczas nabożeństwa bawił się różańcem i nim wymachiwał, co jest absurdem, gdyż jest to osoba, która powinna służyć P. Jezusowi, a w obliczu wystawionego NS, nie oddaje czci. Ministrant w pewnym momencie nabożeństwa nawet zaczął biec do dzwonków; za bardzo był skoncentrowany na funkcji, a za mało na tym komu posługuje. Kościelny - a przynajmniej tak mi się wydaje, że nim jest, gdyż otwierał kościół - rzucił na ławkę welonem, a klękanie to następna część, nad którą powinien popracować. Może jestem w tej opinii uszczypliwa, ale musimy dbać o wewnętrzne bogactwo sprawowanej Eucharystii.
P.S. Otwarcie kościoła, powinno nastąpić co najmniej pół godziny przed Eucharystią, a nie 20 minut.
Na szczęście Kościół to nade wszystko ludzie, a było ich dużo i byli bardzo mili i uprzejmi.

Kościół w budowie tylko ze środków parafian. Z każdym rokiem coraz piękniejszy. Wymaga jeszcze dużo pracy ale wiedząc ile to wszystko wymaga nakładów jestem dumna, że udaje nam się budować go w takim tempie.
Msze są krótkie koło 40-45 min. Kazania mówione są od serca a nie dla zabicia czasu. W Kościele jest tylko proboszcz i wikariusz. W dwójkę "odwalają" kawał dobrej roboty. Zawsze znajdą czas na spowiedź przed msza. W razie nagłej potrzeby można zadzwonić telefonicznie. To parafia od której nie odchodzą wierni. Wręcz przeciwnie. Na każdej mszy jest liczna frekwencja w zróżnicowanym wieku. Jest bardzo dużo osób młodych co pokazuje że Parafia przyciąga wiernych.
Małym minusem są organiści. Mogliby zacząć grać pieśni weselsze, bardziej współczesne tym bardziej, że na rzutniku wyświetlane są słowa. Niestety od kilkunastu lat wałkowane są te same utwory raczej pokutne niż chwalebne.

Był to pierwszy wielkomiejski kościół, do którego trafiłam po przeprowadzce do Bydgoszczy z pobliskiej „wsi”.
Niestety doprowadził do zmniejszenia częstotliwości uczęszczania przeze mnie na msze.
Ksiądz przychodząc na Kolendę, usiadł może na minutę bo musiał się gdzieś spieszyć. Eucharystia niedzielna trwa 45 minut. Czasami nie nadążam z modlitwą bo ksiądz z organistami prowadzą mszę na wyścigi. O ile organista w ogóle na mszy jest. Służby liturgicznej jak na lekarstwo z czym spotkałam się pierwszy raz.
Odkąd tutaj mieszkam (7 lat), nie widzę znaczących postępów w budowie i wykończeniu kościoła. Najbardziej wykończona jest plebania. Przykro się patrzy jak inne parafie pięknieją, a tutaj w zasadzie niewiele się dzieje, a jeśli się dzieje to moim zdaniem nie to, co powinno być priorytetem.
Szczytem dla mnie była zbiórka do skarbon na prezent dla księdza, którą ogłoszono z ambony.
Swego czasu była to parafia, gdzie najłatwiej było załatwić sprawy formalne, między innymi uzyskać zaświadczenia.
Proboszcz wydaje się być bardzo zżyty z parafianami i bardzo wdzięczny za wszystko.
Ja przeniosłam się do innej parafii.

Kościołów mamy wiele, ale ten zarządzany przez Znakomitego Proboszcza Ryszarda z powołania zasługuje naśladowania przez pozostałych księży z innych parafii skupionych tylko na własnym interesie - tacy.

Piękna budowla czeka jeszcze na wyposażenie.

Poproszę o magię, która wyrzuci fluoksetynę z mojej głowy. Już 6 lat tam jest, a świat nadal mi nie wchodzi do głowy.

Jedna z bardziej przyjaznych ludziom parafii głównie za sprawą wspaniałego Proboszcza ale nie tylko. Nowa świątynia to spory postęp w stosunku do kaplicy ale wymaga jeszcze wielu inwestycji. Na sprawnie celebrownych mszach wyczuwa sie swego rodzaju swojska atmosferę zadko spotykana w wielkomiejskich kościołach. Polecam odwiedziny tego miejsca i udział w Eucharysti.

Kościół w budowie, ale otwarty. W środku póki co skromnie, wnętrze jeszcze dość surowe, w oknach ładne witraże. Cała bryła dość duża, po całkowitym wykończeniu na pewno będzie piękna świątynia.
Parking póki co prowizoryczny, auta z niskim podwoziem mogą mieć problem z wyjazdem bo jest bardzo nie równo; przy wjeździe/wyjeździe uważajcie.

Od zawsze mieszkałem na Szwederowie i kościół Bożego Ciała jest jego nieodłącznym punktem. Najpierw mszę w drewnianej szopie, potem zbudowano mniejszy kościół, a teraz świątynia z prawdziwego zdarzenia. Proboszcz to osoba niezwykła w dobrym słowa znaczeniu. Jest od zawsze na zawsze. Ogólnie w skali od 1 1 do 10 daję 11!

Wysiłek księdza proboszcza bardzo duży. Z tak "małych" pieniędzy wybudować taki kościół. Bardzo ładne witraże. Kapłani bardzo mili i życzliwi, chociaż przydałaby się pomoc księżą.

Najlepsza parafia w mieście, a w szczególności ks. Proboszcz z sercem na dłoni.

Kościół zimny. Wiele lat w budowie. Za to ksiądz kanonik Pruczkowski to ksiądz z powołania zawsze dla ludzi i blisko ludzi klasa sama w sobie.